جملاتي زيبا از دکتر علی شریعتی  در مورد سالار شهيدان امام حسين (ع):

اكنون حسين (ع) با همه هستي‌اش آمده است تا در محكمه تاريخ، در كنار فرات شهادت بدهد:

شهادت بدهد به سود همه مظلومان تاريخ.
شهادت بدهد به نفع محكومان اين جلاد حاكم بر تاريخ.
شهادت بدهد كه چگونه اين جلاد ضحاك، مغز جوانان را در طول تاريخ مي‌خورده است.با علي اكبر (ع) شهادت بدهد!
و شهادت بدهد كه در نظام جنايت‌ و در نظامهاي جنايت چگونه قهرمانان مي‌مردند. با خودش شهادت بدهد!
و شهادت بدهد كه در نظام حاكم بر تاريخ چگونه زنان يا اسارت را بايد انتخاب مي‌كردند و ملعبه حرمسراها مي‌بودند يا اگر آزاد بايد مي‌ماندند بايد قافله‌دار اسيران باشند و بازمانده شهيدان، با زينبش!
و شهادت بدهد كه در نظام ظلم و جور و جنايت، جلاد جائر بر كودكان شيرخوار تاريخ نيز رحم نمي‌كرده است. با كودك شيرخوارش!

«آنها كه رفتند، كاري حسيني كردند، و آنها كه ماندند، بايد كاري زينبي كنند، وگرنه يزيدي‌اند»!...

 اما تو ای حسین!

با تو چه بگویم ؟
" شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل "
و تو ای چراغ راه، ای کشتی رهایی، ای خونی که از آن نقطه صحرا ، جاودان می‌طپی، و می‌جوشی، و در بستر زمان جاری هستی، و بر همه نسل‌ها می‌گذری، و هر زمین حاصلخیزی را سیراب خون می‌کنی، و هر بذر شایسته را، در زیر خاک ، می‌شکافی و می‌شکوفایی، و هر نهال تشنه‌ای را به برگ و بار حیات و خرمی می‌نشانی،

ای آموزگار بزرگ شهادت !
برقی از آن نور را بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن، قطره‌ای از آن خون را در بستر خشکیده و نیم مرده ما جاری ساز، و تفی از آتش آن صحرای آتش خیز را به این زمستان سرد و فسرده ما ببخش.

ای که "مرگ سرخ" را برگزیدی تا عاشقانت را از "مرگ سیاه" برهانی، تا با قطره خونت، ملتی را حیات بخشی، و تاریخی را به طپش آری، و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی، و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق و امید دهی!

ایمان ما ، ملت ما ، تاریخ فردای ما ، کالبد زمان ما

"به خون تو محتاج است "

منبع :سایت دکتر علی شریعتی

قنات آزادوار، قناتی است که در جنوب روستای آزادوار از توابع بخش هلالي، شهرستان جغتای در استان خراسان رضوی قرار دارد.

طول این قنات ۲۸۰۰ متر است، تعداد ۱۳۰ میله چاه دارد و عمق مادرچاه این قنات ۳۵ متر می‌باشد. دبی این قنات ۵۰ لیتر بر ثانیه است.

تعداد مالکان این قنات ۳۸ نفر می‌باشد و اراضی تحت کشت این قنات ۸۰ هکتار می‌باشد.

منبع :بانك اطلاعاتي قنات كشور

در قبایل عرب همواره جنگ بود.اما مکه زمین حرام بود

زمان حرام: یعنی که در آن جنگ حرام است.

دو قبیله که با هم در جنگ بودند تا وارد ماه حرام

می شدند.جنگ را موقتا تعطیل میکردند
اما برای آنکه اعلام کنند که : در حال جنگند واین

آرامش از سازش نیست

ماه حرام رسیده است و چون

بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت

سنت بود که بر قبه خیمه فرمانده

قبیله پرچم سرخی برمی افراشتند

تا دوستان و دشمنان ومردم همه بدانند

که جنگ پایان نیافته است

آنها که به کربلا میروند ومی بینند

که جنگ با پیروزی

یزید پایان یافته وبر صحنه جنگ

آرامش مرگ سایه افکنده است

اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین

پرچم سرخی در اهتزاز است

بگذار این : سالهای حرام : بگذرد

و چهار ماه رجب و ذی القعده وذی الحجه ومحرم

افراد موفق روستا :

وزیر اقتصاد ودارایی به همراه معاونین و برخی از مدیران کل امور مالیاتی استان های مجاور، میهمان غیر رسمی  روستاي آزادوار بودند.

مهر: حوالی ساعت 16 روز یکشنبه چند دختربچه در حالی که مشغول بازی بر روی خط آهن ایستگاه آزادور در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی بودند، هنگام ورود قطار تبریز – مشهد یکی از آنان که نتواسته بود به موقع از خط آهن دور شود با این قطار برخورد کرده و در دم جان سپرد.

 انسان مجموعه ای از آنچه که دارد نیست ؛

بلکه انسان مجموعه ای است از آنچه که هنوز ندارد، اما می تواند داشته باشد . . .

خدا نکند چند روزی از آخرین پست وبلاگت گذشته باشد و تو هم مطلب جدید نداشته باشی ... و بخواهی هر جور شده خانه ات را به روز کنی ... آن وقت نتیجه اش میشود این :

                                                          ****

  مانده ام بی پُست ، از روی کم اندیشی خویش      ...        و تو ای وادی افکار بلند شو ، به پیش

  برهانید مرا از غم بی موضوعی                                       و بیارید برایم قلم پُر رویی

  تا که مطلب بگذارم بر این خانه که هست                         و بیاید به سراغش نظرات از هر دست

  مگر این خانه چقدر است که بر پا شده است ؟              پس چرا مطلب چند روزه اش از نو نشده است ؟

  اگر این خانه بماند به همین حال سکون                           یا اگر صاحبش مطلب نگذارد اکنون

  این رفیقان همگی بار سفر میبندند                                 و به دنبالش بر این وبلاگ من میخندند

  من که از سختی این کار هراسان گشتم                         شاید از تصمیم وبلاگ نویسی برگشتم

  لیک گر تو بنهی بر من آشفته نظر                                  مینویسم بهر این خانه ز نو پستِ دگر .