به گفتة بلاذری (د 279ق/892م) در 28 یا به قولی 29ق/649 یا 650م عثمان‎بن عفان ولایت بصره به عبدالله‎بن عامربن کُریز داد. عبدالله خود به جنگ خراسان شد. در خراسان ابوسالم یزیدبن یزید جرشی را به فتح نیشابور گسیل کرد. ابوسالم پس از گشودن نیشابور جوین را نیز گشود و بردة بسیار گرفت (صص 158-159، قس: یعقوبی، 2/59). حاکم نیشابوری (د 405ق/1058م) «به نقل صحیح از ثقات» می‎نویسد: «عبدالله‎بن عامر سرعت نمود و سعی فرمود و عن‎قریب به آزادوار جوین نزول کرد» (ص 125) و گردیزی در حدود 442ق/1050م نوشته است: «بعضی گویند » ابن‎عامر به قومس آمد و پس به گویان (جوین) آمد و آنجا مقام کرد و از آنجا به آزادوار آمد و صلح کرد و ... به نیشابور آمد ... «اندرسنة تسع و عشرین»(ص227).
 متون تاریخی و جغرافیایی تا پیش از یورش مغول و ویران شدن نیشابور و توابع آن (618ق/1221م) خبر از آبادانی بسیار آزادوار می‎دهند . اصطخری و ابن‎حوقل از آزادوار به عنوان یکی از شهرهای نیشابور چون بوزجان، زوزَن، ترشیز و سبزوار یاد می‎کنند (مسالک‎الممالک، 257، صوره‎الارض، 16). مقدسی (نیمة دوم سدة 4ق/10م) نیز آزادوار را «شهرِ» گویان (مرکز جوین) می‎خواند و آن را آباد و پرجمعیت و حاصلخیز توصیف می‎کند (ص 465)، و حدودالعالم آن را «شهرکی» توصیف می‎کند «در بیابان با نعمت بسیار و بر راه گرگان »( ص 89). جوینی می‎نویسد که جدّ پدرش در 588ق/1192م در این قصبه به خدمت سلطان‎نکش خوارزمشاه رسید (2/28). یاقوت که خود این «شهرک» را دیده است می‎نویسد: آزادوار قصبة کورة جوین، از اعمال نیشابور و نخستین بخش این کوره از سوی ری است؛ و زمانی که من آن را دیدم. آباد و پرجمعیت و دارای بازار و مساجد بود و در بیرون آن یکی از بازرگانان رهگذر کاروانسرایی بزرگ ساخته است (معجم‎البلدان، 1/230-231 (
بنابر اطلاعاتی که از این مآخذ به دست می‎آید می‎توان احتمال داد که شهرت و اهمیت آزادوار در این دوران بیشتر به سبب واقع شدن آن بر سر راه ارتباطی وی، خراسان و گرگان بوده است. لسترنج از دو راه ارتباطی بسطام (در ایالت قومس) و نیشابور سخن می‎گوید: یکی راهِ نزدیکترِ چاپاری در امتداد کویر که از سبزوار می‎گذشت، دیگری راهِ نزدیکتر کاروان‎رو که دشت جوین و آبادیهای آن، ازجمله آزادوار، در مسیر آن بود (ص 417؛ نکـ مؤیّد ثابتی، 220). از منابع کهن و نیز مطالعات جدید برمی‎آید که راه دوم باید همان راه ابریشم باشد که از آزادوار نیز می‎گذشته است (ناصرخسرو، صص 3-4؛ حکمت 1457). با اینکه پس از یورش مغول آزادوار همچنان موقعیت ارتباطی خود را داشته است (گابریل، 295) ، ولی تا مدتها آبادانی پیشین را باز نیافت. مستوفی در (740ق/1339م) از آن به عنوان «دیه آزادوار» یاد می‎کند (ص 174). با اینهمه بایست در دورة صفوی جایی نسبتاً آبادان بوده باشد، زیرا نام آن در کنار حاکم ‎نشینهای دیگری چون ابیورد، نسا، اسفراین و تربت آمده و مبلغ مالیات پرداختی آن به «بیگلربیگی مشهد مقدس» 139 تومان و 530‘3 دینار بوده است (باستانی پاریزی، 193). به نظر نمی‎رسد که آزادوار در دورة قاجار از آبادی و اهمیت برخوردار بوده باشد و آنچه اعتمادالسلطنه دربارة آن نوشته است (ص 26)، چیزی جز ترجمة مطالب یاقوت (د 626ق/1229م) در ذیل آزادوار نیست (نکـ معجم‎البلدان، 1/230- 231 )

سید حسن غزنوی:

سید حسن ملقب به اشرف  الدین مکنی به ابو محمد ، مشهور به اشرف ، فرزند محمد حسینی غزنوی یکی از نامبردارترین فصحاي بزرگ و دانشمند اواسط قرن ششم هجریست  که در شعر گاهی حسن و گاهی سید تخلص کرده است.

 درباره نام او هيچيک از مآخذ اختلافي ندارند و خود نيز در اشعار خويش حسن را غالباً به صورت تخلص درآورده است ، چنانکه در اشعار او ديده ميشود. کنيه او را عوفي ابوالحسن آورده.

وی نزد همه پادشاهان غزنوی و سلجوقی به ویژه یمین الدوله بهرام شاه عزت و احترامی تمام داشته ودر تمام سفر و حضر از نزدیکان وی شمرده می شدو در مدح آن شهریار اشعار زیادی سروده است.

سید حسن در سرودن انواع شعر استاد بود و بسیاری از گویندگان نامی چون فلکی شروانی و مجیر الدین بیلقانی و جمال الدین عبد الرزاق و کمال الدین اسماعیل و دیگران از سبک و شیوه او که به خراسانی نزدیک است پیروی کرده اند.

بعضی بزرگان ادب او را با رشید الدین وطواط و حکیم انوری برابر دانسته اند چنان که جمال الدین عبدالرزاق در تعریف او گوید :

اشرف و وطواط و انوری سه حکیمند کز سخن هر سه شد شکفته بهارم

اما چیزی که نام او را  شهرة آفاق گردانید سروده های زیبای وی می باشد. اشعار زیادی از او برجای مانده است که هرکدام می تواند آیینة روزگار خویش بوده باشد.  اشرف غزنوی از میان قالب ها به قصیده علاقه داشته و ترجیع بند را نیز می پسندیده است. دیوان اشعار سید حسن غزنوی مشتمل بر قصاید ، ترجیعات ، رباعیات و غزل میباشد که مشتمل بر پنج هزار بیت است.

آتش غم

جانا مپرس حال که کار از خبر گذشت

چون پای شد زجای چه خیزد زسر گذشت

آتش ز آب میرد و شد زنده تر بسی

تا آتش غم تو بر آب جگر گذشت

چندان که بر فراق تو شد آشنا دلم

بیگانه وار از دل من صبر بر گذشت

تری بماند بر گل روی تو سال ها

یکشب خیال تو چو بر این چشم تر گذشت

گویند کم گری که شوی غرقه زآب چشم

اکنون چه سود پند که آبم زسر گذشت

دل برده یی و قصد به جان می کنی هنوز

روزی که عذرت از کنه ای ماه در گذشت

جان هم به سر مترس که اینک دیت بداد

مدحی که قیمتش ز هزاران گهر گذشت

 آرامگاه سید حسن غزنوی:

اين آرامگاه که در قريه ی آزادوار سبزوار واقع شده است. از خارج بنايى هشت‌ضلعى و از داخل چهارضلعى است. فضاى حرم، چهارگوشه‌اى است که در چهار جهت، درگاهى‌هايى در ارتباط با ايوان‌هاى چهارگانه ی خارجى دارد. داخل بقعه، جز مقرنس‌بندى تُرنُبه‌ها و مقرنس‌کارى داخل غرفه‌ها، تزئين ديگرى ديده نمى‌شود. در بالاى کتيبه، يک حاشيهی گلدار و در زير سقف ايوان شرقى، چند ستاره ی نقش‌ اندازى شده وجود دارد. تنها تاريخ موجود در بنا، سال ۱۳۲۶ ه-.ق است. زمان بناى هسته ی مرکزى حرم را به قرن هشتم نسبت داده‌‌اند، و ايوان‌ها و غرفه را از آنِ نهم و يازدهم ذکر کرده‌اند. بقعه را متعلق به حضرت سلطان حسن بن موسى بن جعفر (ع) دانسته‌اند و در محل، به نام‌هاى سيدحسن غزنوى و سلطان حسين شاعر نيز معروف است. مقبرة سیدحسن غزنوی، ملقب به اشرف (د 565ق/1170م)، شاعر روزگار مسعودبن ابراهیم و بهرامشاه غزنوی، با گنبد و ایوان نسبتاً بلند و اینواچه‎های دو طبقه‎اش بزرگترین بنا و تنها اثر تاریخی آزادوار است. ابن‎بقعه موقوفاتی دارد و زیارتگاه مردم آبادیهای منطقه است (مؤید ثابتی، 221؛ مولوی، 94(
 این آرامگاه به شماره 2065 ثبت رسیده است.

آزادوار(azadvar) اکنون دهی است با 453 خانوار جمعیت و 453 واحد مسکونی و بر اساس سرشماری سال 1390جمعیت آن 1481نفر( مرد 770 نفر - زن 711 نفر ) که بیشتر اهالی آن به زراعت، باغداری و کارگری ساده اشتغال دارند. یک رشته قنات، 14 چاه عمیق و یک چاه نیمه‎عمیق منابع آب کشاورزی آنهاست. گندم ،جو  ،چغندرقند ، پنبه ، خربزه و هندوانه مهمترین فرآورده‎های زراعتی آنجاست. دامداری نیز در کنار کشاورزی معمول است. این آبادی دارای دهياري ،اداره پست، مخابرات، یک شعبه پست بانک ، ،یک شعبه بانک کشاورزی ( همراه با عابر بانک ) ،  صندوق قرض الحسنه فردوسي، خانه بهداشت، پایگاه بسیج ، کانون فرهنگی و هنری ، یک دبستان،  راهنمایی و  دو دبیرستان(پسرانه و دخترانه)، كتابخانه ،  زمین فوتبال همراه رختکن،باشگاه بدنسازی،  پارك ، یک مهدکودک و یک مسجد و یک حسینیه، یک فاطمیه ، یک زینبیه ، یک هیات (هیات ابولفضل ) ، یک تعاونی مصرف روستایی و صندوق انقلاب ، برق ، آب لوله کشی ، تلفن، اينترنت واي فاي ، سه عدد نانوایی ،پنج عدد گاوداری ، مرکز جمع آوری شیر، سیلو گندم ، مرکز جمع آوری چغندر قند(آلفا)، یک کارخانه شن و ماسه ، یک کارخانه آسفالت ، معدن بالاست ، ،پست فشار قوی 132 کیلو ولت برق ،  پمپ بنزین  ، كارواش ، مكانيكي و تراشكاري  است.

برای دیدن نقشه هوایی روستااینجا کلیک کنید.

 این مطلب به عنوان پست ثابت وبلاگ می باشد برای دیدن مطالب جدید مطالب زیر را بخوانید

سخن تازه از نوروز گفتن دشوار است. نوروز یک جشن ملی است، جشن ملی را همه می شناسند که چیست نوروز هر ساله برپا می شود و هر ساله از آن سخن می رود. بسیار گفته اند و بسیار شنیده اید پس به تکرار نیازی نیست؟ چرا هست. مگر نوروز را خود مکرر نمی کنید؟ پس سخن از نوروز را نیز مکرر بشنوید.

 حقوق شهروندی از اهم مباحث حقوق بین‌المللی و حقوق ملل است و ارزش ذاتی این مقوله تا جایی است که آن را در شمار مباحث محوری حقوق معاصر قرار داده است. بحث حقوق شهروندی و حقوق بشر در . . . .

ماده 69(اصلاحی 6/7/1382) - دهیار به مدت چهار سال انتخاب و وظایف زیر را به عهده دارد. . . .