آزادوار(azadvar) اکنون دهی است با 453 خانوار جمعیت و 453 واحد مسکونی و بر اساس سرشماری سال 1390جمعیت آن 1481نفر( مرد 770 نفر - زن 711 نفر ) که بیشتر اهالی آن به زراعت، باغداری و کارگری ساده اشتغال دارند. یک رشته قنات، 14 چاه عمیق و یک چاه نیمه‎عمیق منابع آب کشاورزی آنهاست. گندم ،جو  ،چغندرقند ، پنبه ، خربزه و هندوانه مهمترین فرآورده‎های زراعتی آنجاست. دامداری نیز در کنار کشاورزی معمول است. این آبادی دارای دهياري ،اداره پست، مخابرات، یک شعبه پست بانک ، ،یک شعبه بانک کشاورزی ( همراه با عابر بانک ) ،  صندوق قرض الحسنه فردوسي، خانه بهداشت، پایگاه بسیج ، کانون فرهنگی و هنری ، یک دبستان،  راهنمایی و  دو دبیرستان(پسرانه و دخترانه)، كتابخانه ،  زمین فوتبال همراه رختکن،باشگاه بدنسازی،  پارك ، یک مهدکودک و یک مسجد و یک حسینیه، یک فاطمیه ، یک زینبیه ، یک هیات (هیات ابولفضل ) ، یک تعاونی مصرف روستایی و صندوق انقلاب ، برق ، آب لوله کشی ، تلفن، اينترنت واي فاي ، سه عدد نانوایی ،پنج عدد گاوداری ، مرکز جمع آوری شیر، سیلو گندم ، مرکز جمع آوری چغندر قند(آلفا)، یک کارخانه شن و ماسه ، یک کارخانه آسفالت ، معدن بالاست ، ،پست فشار قوی 132 کیلو ولت برق ،  پمپ بنزین  ، كارواش ، مكانيكي و تراشكاري  است.

برای دیدن نقشه هوایی روستااینجا کلیک کنید.

 این مطلب به عنوان پست ثابت وبلاگ می باشد برای دیدن مطالب جدید مطالب زیر را بخوانید

مقبرة سیدحسن غزنوی، ملقب به اشرف (د 565ق/1170م)، شاعر روزگار مسعودبن ابراهیم و بهرامشاه غزنوی، با گنبد و ایوان نسبتاً بلند و اینواچه‎های دو طبقه‎اش بزرگترین بنا و تنها اثر تاریخی آزادوار است. ابن‎بقعه موقوفاتی دارد و زیارتگاه مردم آبادیهای منطقه است (مؤید ثابتی، 221؛ مولوی، 94(.

کمبود امکانات روستا:

نیازهای روستا در حال حاضر داروخانه ، آمبولانس درمانگاه ، سالن ورزشی  ، کافی نت ،پیش دانشگاهی در دبیرستانهای روستا ، مرکز پرورش ماهی ( با توجه به رها شدن استخر پرورش ماهی بر سر قنات آب روستا که  برای اشتغالزایی و سلامت اهالی روستاهای منطقه با قرار گرفتن ماهی در برنامه غذایی مفید خواهد بود ).

آزادوار از طریق ایستگاه آزادوَر با راه‎آهن تهران ـ مشهد  ارتباط می‎یابد. این ایستگاه اکنون با 100 خانوار جمعیت و 100 واحد مسکونی یکی از 9 آبادی دهستان پایین جوین است که دارای برق، آب لوله‎کشی، حمام،  یک دبستان و مدرسة راهنمایی و مسجد، صندوق پست و تلفن است، و اهالی آنجا بیشتر به خدمات دولتی، و گروهی نیز به دامداری اشتغال دارند (جهادسازندگی، فرهنگ اقتصادی، 203؛ همان، فرهنگ اجتماعی، 203 ).