الله اکبر اذان ظهر اول محرم 1390

5/9/1390  نماز ظهر به اتمام رسید. مردم جمع شدند برای امشب که اول محرم است علم امام حسین (ع) را برای عذاداری برافراشتن .چوب خشک مطهری را آوردند و بر او لباس مطهری که از طرف مردم هدیه شده بود پوشاندند . پارچه ها را بر هم گره زدند تا علم بر پا شد صدای یا حسین از ته قلب به هوا بلند می شد . هر شب شام . بعد هم زنجیر و نوحه و منبر بعد هم تعزیه .

کاش بودی .

روز هفتم محرم روز حضرت علی اصغر(ع)،گهواره خالی ، بالای منبر ،وسط مردم .بچه ها همه لباس عذا بر تن . سر بند یا حسین .

چشم ها را گریان و اشک ها را سرازیر . همه و همه نوحه و سینه و ناله و افغان .

پدر، مادر!...

می پرسیدم: امام حسین کی بود؟ و برای چه کشته شد؟

می گفتی که: "خودش را فدای امت کرد".

می پرسیدم: "فدای امت کرد" یعنی چه؟

درباره کاری که حسین(ع) درتاریخ کرده است بسیار سخن گفته اند و بسیار نوشته اند و می گویند و می نویسند. قدما به گونه ای آن را توجیه کرده اند و متجددین روشنفکر به گونه ای دیگر ؛ اما من به تازگی متوجه شدم که امکان ندارد کاری را که حسین(ع) کرده است بفهمیم مگر اینکه بفهمیم که شهادت چیست؟

                امام صادق(ع(  : کل شهر محرم و کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

کربلا به وسعت همه انسانیت است برای تک تک انسانها ، در تمام طول حیاتشان ؛ تا هر کس گمشده اش را آنگونه که باید حسینی بیابد.